Soms zijn er dingen in je werk die gewoon moeten. Die erbij horen. Die je doet omdat je een professional bent, maar waar je geen sprongetje van vreugde bij maakt. Voor mij zijn dat twee dingen: boekhouding… en offertes schrijven.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben ontzettend blij als een klant mij benadert voor een nieuw project. Als ik mag meedenken, meeveren, inspiratie mag opdoen uit hun wensen. Daar krijg ik energie van. Ideeën rollen dan vanzelf mijn hoofd in. Maar dan… dan komt dat moment waarop ik alles op papier moet zetten.
- Wat is er precies nodig?
- Wat is realistisch qua tijd en budget?
- Wat verwacht de klant eigenlijk?
- Wat moet ik wél en wat moet ik niet benoemen in de offerte?
Ik wil natuurlijk duidelijk zijn. Niet te ingewikkeld, niet te beknopt. Geen kleine lettertjes. Maar ook geen warboel. Het is een balanceeract. Te uitgebreid schrikt soms af. Te kort door de bocht zorgt later weer voor vragen of onduidelijkheid.
En dan is er ook nog dat innerlijke stemmetje: “Heb ik het goed ingeschat? Zit ik te hoog?
Of ga ik straks eigenlijk te veel doen voor te weinig?”
Na 25 jaar blijft dit een puzzel. Offertes maken is voor mij een noodzakelijk onderdeel van het werk. Een stap die hoort bij het zelfstandig ondernemen, net als die stapel bonnen die ik aan het eind van de maand sorteer.
Maar weet je… misschien is dat ook gewoon oké. Dat niet alles het leukste stukje van je werk hoeft te zijn. Zolang je de kern, je creativiteit, je samenwerking met de klant, het maken van iets moois, maar wél met hart en ziel doet.
En intussen leer ik elke keer een beetje bij.
Over mijn waarde. Over heldere communicatie. En over het vertrouwen dat klanten juist wél willen weten waar ze aan toe zijn.