Mijn appartement is – ruim een jaar na de eerste lik verf – nog steeds niet echt “af”.
Of nou ja… ik woon er prima, maar het is nog niet zoals ik het wil hebben.
Mijn buurvrouw noemt het inmiddels gekscherend Sagrada Familia 2.0 –
en daar heeft ze misschien een punt.
Ik pak dingen in fases aan. Steeds een stukje.
Met af en toe hulp van een handige klusjesman – een manitas die gelukkig snapt dat ik nét iets anders wil dan standaard.
Deze zomer had ik een helder plan:
de werkhoek afmaken, en de kasten in mijn slaapkamer eindelijk zoals ik het wil.
Zodat ik straks ook foto's kan maken voor mijn nieuwe website.
Maar ja… Hij doet zijn werk in appartement. Ik probeer mijn werk te doen. En soms loopt het toch anders.
Even iets vasthouden. Overleggen.
Of ik iets “speciaals” wil?
Natuurlijk. Ik wil áltijd iets speciaals. Of op z’n minst ongewoons.
Vanmiddag moesten we MDF gaan halen.
Dat liep al meteen mis: verkeerde dikte opgegeven.
Gevolg: meer platen dan gepland… en de lift? Die begaf het net vandaag.
En ik woon op drie hoog.
Vijf keer trap op, trap af.
Met platen. In de hitte. 32 graden.
Sagrada Familia-stijl, dus.
Toen het bijna zes uur was, heb ik mijn werk maar laten liggen.
Te moe. Te warm. En vooral: te hongerig
Ik wilde zwemmen. Maar eerst eten.
Dus ben ik mezelf maar gaan belonen met een drankje en mosselen in een chiringuito.
Voeten in het zand. Windje erbij.
Het leek me verdiend.
Helaas geen mosselen maar almejas a la marinera (schelpjes met knoflook en peterselie).
Straks een frisse duik in zee.
En morgen weer een nieuwe poging.
Mijn huis is nog niet af.
Maar mijn zomergevoel… dat zit precies goed.