“Patatas bravas? Da’s toch gewoon gebakken aardappel?” zeiden Nederlandse vrienden vorige zomer, terwijl we samen op het strand zaten. We hadden net een portie besteld in een gezellige chiringuito hier in Pineda. “En in die strandtentjes is het eten toch niet bijzonder?”
Tja, dacht ik. Als je echt culinair wil eten, zijn er genoeg goede restaurants in de buurt, niet alleen in Pineda, maar ook in de omliggende dorpjes. Maar dat is nu net niet de reden waarom je naar een chiringuito gaat.
Daar draait het om de sfeer. Het uitzicht over zee. De voeten in het zand, een glas sangria binnen handbereik, gezellige muziek op de achtergrond, en tapas die je samen deelt terwijl een lange, zwoele middag langzaam avond wordt. En ja, er is zeker verschil in kwaliteit én prijs. Maar dat geldt voor alles.
De chiringuito is een instituut in Spanje. Het begon ooit als eenvoudige houten hutjes langs het strand, waar drankjes en wat eten werden verkocht. Volgens sommigen ontstond de eerste officiële chiringuito al begin 1900 in Sitges. Inmiddels zijn ze niet meer weg te denken uit het Spaanse kustleven. Veel bestaande restaurants hebben er in het seizoen eentje op het strand bij, en voor de beste plekken worden serieuze bedragen betaald voor een vergunning.
Maar terug naar de patatas bravas. Ja, het zijn aardappels. Maar dan nét anders. Soms gebakken, soms gefrituurd, met een pittige tomatensaus, aioli of zelfs een currysaus, zoals bij dat kleine zaakje in Blanes, ver weg van de toeristenmassa.
Je proeft dat het vers is. Dat het met liefde is gemaakt.
"En toen dacht ik later bij mezelf: in Nederland noemen we het toch ook gewoon ‘patat met mayo’?
Of bestellen we in een strandtent een kalfskroket of een uitsmijter. Ook niet per se haute cuisine, maar niemand die daar moeilijk over doet."
Spanje barst van de culinaire rijkdom. Elke streek heeft z’n eigen specialiteiten. En ja, er zitten simpele strandtentjes tussen. Maar ook plekken waar je fantastische paella eet met uitzicht op zee, of juist die ene bar waar je toevallig de beste calamares van je leven tegenkomt.
Je moet ze ontdekken. Soms met een beetje hulp van je buren of lokale vrienden.
En ach, of het nu patat of friet heet, daar zijn ze in Nederland en België ook nog niet over uit.
Maar hier in Spanje? Hier eet ik mijn patatas bravas gewoon met uitzicht op zee
en dat smaakt altijd beter.