Vroeger — ja, ik weet het, ik klink nu als een oud mens — maar vroeger, toen ik als jonge vrouw in Spanje werkte als reisleidster, had ik het beeld dat Spanjaarden niet zo sportief waren.
Misschien kwam het omdat ik toen vooral in toeristische badplaatsen werkte, waar het leven draaide om hotels, toeristen en nachten vol muziek, en minder om het gewone Spaanse leven.
Maar nu, zoveel jaar later, zie ik iets heel anders.
Ik woon nu in Catalonië, aan de kust, in een omgeving waar ik elke ochtend wandel of zwem. En daar zie ik ze: sportieve Spanjaarden. Mensen die wandelen, hardlopen, fietsen. Niet alleen ‘s ochtends vroeg, maar ook in de namiddag of tegen de avond. Het lijkt wel alsof bewegen en buiten zijn veel meer deel uitmaakt van het dagelijks leven. Misschien is dat na COVID extra belangrijk geworden, dat bewustzijn.
Wat me opvalt: zwemmen in de zee, heel vroeg in de ochtend, dat zie je zelden. Daar ben ik vaak alleen in. Soms zie ik een visser, of iemand die met zijn hond langs het strand loopt. Officieel mogen honden niet op het strand, maar als het heel rustig is — zoals op een vroege ochtend — wordt het vaak stilzwijgend toegestaan. Soms voel ik me daar dan echt alleen op de wereld. Een mooie stilte. Het zachte licht. De zee die nog spiegelglad is.
Later op de ochtend hoor ik ineens de jongeren van de zeilschool, het geluid van kajaks die het water op gaan. Dat is het moment dat de dag écht begint. Maar daarvoor?
Het strand even helemaal van mij.
Vandaag is het Hemelvaart, en ik heb mezelf — net als veel mensen in Nederland — een vrije dag gegeven. Ik schrijf deze blog op het strand, mijn vertrouwde plek. En ik besef hoe bijzonder het is om deze momenten te beleven, te koesteren én te delen.