Soms denk ik: ligt het aan mij? Of is het leven hier in Spanje echt zoveel kleurrijker?
Misschien komt het door mijn herinneringen aan Nederland. De grijze dagen. Mensen die hun gevoel liever verstoppen dan tonen. Die pas durven dansen als de muziek al een tijdje speelt — en er minstens een glas wijn in zit.
Hier is dat anders.
Spanjaarden leven met meer uitbundigheid.
Meer ritme. Meer expressie.
Muziek klinkt. Mensen bewegen.
Of je nu in een klein dorp bent of in een grotere stad: muziek betekent dans. Geen lange aanloop, geen schaamte. Gewoon: gaan.
Ik weet niet of je de Sardana kent — de traditionele dans van Catalonië. Als die muziek begint, leggen mensen hun tas in het midden van het plein, pakken elkaars hand — vreemden of niet — en vormen een cirkel.
Samen. Zomaar.
En dat is niet alleen bij feestdagen of folklore.
In de zomer dansen opa’s met kleinkinderen. Echtparen dansen op het strand. Op het boulevard tussen Pineda en Calella zie je ze: mensen die hun eigen radio meenemen, ergens gaan staan — en gewoon beginnen. Samen. Zonder podium. Zonder publiek.
Het is zó mooi.
Warmte, letterlijk en figuurlijk
Je ziet hier nog veel mensen hand in hand lopen. Elkaar vasthouden. Even stilstaan voor een knuffel of een kus. Openlijk, liefdevol.
Dat is iets wat me hier raakt. Wat ik soms miste in Nederland.
In plaatsjes als Santa Susanna, waar bij hotels ’s avonds livemuziek klinkt op de terrassen, wordt er gewoon gedanst. Jong, oud, alles door elkaar. De muziek roept iets op — en mensen bewegen mee. Zonder twijfel. Zonder gêne.
Ja, het is ook luidruchtiger
Natuurlijk heeft het ook z’n keerzijde.
Spanjaarden zijn expressiever. En dat betekent ook: harder praten, sneller ruzie maken.
In de zomer, als ik de deuren open heb, hoor ik mensen langslopen — en ja, dat kan best luid zijn. In restaurants stijgt het volume al snel als er meer dan twee mensen aan tafel zitten. En bij mij in de straat hoor ik weleens bonje tussen buren. Soms letterlijk servies dat sneuvelt.
Maar het hoort erbij.
Deze expressie is niet alleen lawaai — het is leven.
En ik omarm het.
Voor mij is het een deel van thuis
Hier in Catalonië voel ik me meer thuis dan ik me ooit in Nederland heb gevoeld. Misschien omdat ik zelf ook niet ben opgegroeid in de grijze polder, maar in Zuid-Frankrijk, tussen bergen en licht.
Er is iets aan de manier waarop mensen hier aanwezig zijn.
In het moment. In het ritme. In het contact met elkaar.
En ja — het is luider. Losser. Lichter.
Maar dat is precies wat het leven hier kleur geeft.
Hier hoef ik niet te wachten tot iemand anders begint te dansen.
Ik dans gewoon mee.