Soms is het fijn om even uit je eigen ritme te stappen. Niet ver weg, niet groots, maar gewoon een andere stad, een andere sfeer. Girona is zo’n plek voor mij. Ik was er al een tijd niet geweest en merkte hoe prettig het was om er weer eens alleen rond te lopen, zonder plan, zonder haast.
Ik was er vroeg die ochtend. Zo vroeg dat de winkels nog dicht waren en de stad nog aan het opstarten was. Op de Plaça de la Independència ging ik eerst zitten voor een café con leche. Een typisch Spaans plein, met bogen en galerijen waar cafés en restaurants onder verscholen liggen.
De kerststalletjes stonden er al, maar waren nog gesloten. In december, om negen uur ’s ochtends, komt daar nauwelijks zon — binnen zitten was geen overbodige luxe. Ik keek om me heen, liet de dag rustig beginnen.
Soms hoef je nergens naartoe — alleen even uit je eigen ritme.
In de winter voelt Girona anders dan aan zee. De straten zijn smaller, de kleuren warmer. Kerstverlichting hangt tussen oude gevels en balkons, niet uitbundig maar ingetogen. Het licht weerkaatst op de stenen, cafés zijn al vroeg open en overal ruikt het naar koffie, chocolade en iets zoets dat je niet meteen kunt plaatsen.
Het tempo ligt lager dan in de zomer, maar de stad leeft.
Ik liep door de stad en genoot van hoe gevarieerd het aanbod is. Girona is geen stad van alleen kledingwinkels. Het zijn juist de speciaalzaken die blijven hangen: winkels met chocolade, met olie, met zout uit verschillende streken, met mooie flessen en potjes waar aandacht in zit.
Zelfs als je niets koopt, is het fijn om te kijken. Het nodigt uit tot dwalen.
Ik was die ochtend ook op zoek naar etherische oliën. Niet iets wat je in elke winkel vindt, maar juist in die kleinere, meer traditionele zaken. En uiteindelijk vond ik wat ik zocht, in een herboristería waar alles rustig en vanzelfsprekend aanvoelde.
Zo’n plek waar je niet hoeft uit te leggen waarom je iets wilt — het ligt er gewoon.
Voordat ik terug zou gaan, liep ik nog over de Pont de Pedra. Op de brug waren de kerstkraampjes inmiddels open: kleine stalletjes met artisana, handgemaakt en eenvoudig. Ik kocht iets kleins — een stervormige kaars van bijenwas.
Warm van kleur, met dat typische zachte honingachtige geur. Meer had ik niet nodig.
Tegen het einde van de ochtend, rond een uur of één, besloot ik nog ergens te gaan zitten. Niet zomaar voor een koffie, maar voor iets wat je eigenlijk alleen hier echt zo krijgt: die dikke, bijna lepelbare Spaanse chocolademelk.
Ik koos een chocolatería die al generaties bestaat, een van de oudste van de stad. Zo’n plek waar je weet dat ze dit al jaren op dezelfde manier maken.
Ik bestelde en ging buiten op het terras zitten. De zon was zacht, de stad rustig. De tijd ging voorbij. Ik keek om me heen, nam nog een slok water, dacht dat het misschien druk was binnen. Uiteindelijk dacht ik: als het zo blijft, ga ik straks gewoon weer. Net op dat moment kwam er iemand naar buiten. Ze zag me zitten, sloeg haar hand voor haar mond en zei: oh dios. Ze was me helemaal vergeten. Met oprechte excuses kwam ze even later terug — niet met het drankje zoals gepland, maar met een warme chocolademelk in een meeneembeker. Gratis, als verontschuldiging. Het was zo’n klein, menselijk moment. Geen perfect gepland einde, maar juist daardoor passend.
Met die beker dikke chocolademelk in mijn hand was de ochtend rond. Girona gaf me die dag geen groot verhaal, maar wel precies genoeg.