Soms beland je zomaar in een traditie die niet de jouwe is, maar waar je vrolijk in meegezogen wordt. Mijn buurvrouw en twee van haar vriendinnen hebben een vaste afspraak: één keer per jaar gaan ze in Calella uit eten alsof ze toeristen zijn. “Hoy hacemos de guiris”, zeiden ze lachend – vandaag doen we alsof we toeristen zijn.
Bijna waren ze het dit jaar vergeten. Het was al eind seizoen; de warme zomeravonden lagen achter ons. We kozen toch voor het terras, al was het fris. “We hadden dit eigenlijk eerder moeten doen,” zei mijn buurvrouw. We bestelden allemaal een halve pollo asado con patatas (gebraden kip met friet). Natuurlijk hoorde daar een karaf sangría bij – zoet, fruitig en feestelijk. Rondom ons nog wat buitenlanders, maar de grote drukte was voorbij.
Na het eten schoven we door naar een bar vol mannen. Vlak naast ons tafeltje werd fanatiek biljart gespeeld. Eén Spanjaard, van top tot teen onder de tatoeages (wie niet tegenwoordig?), viel extra op. Niet mijn type, maar één van de vriendinnen smolt bijna. Hij was met een groep vrienden – volgens mij Duitsers – en de sfeer was uitgelaten.
Hij bleek supersympathiek en trakteerde ons spontaan op chupitos – kleine glaasjes sterke drank. Niemand vroeg wat erin zat; we lachten, proostten en lieten ons meeslepen in de vrolijke chaos van de avond.
Niet de typische guiri, maar voor één avond zat ik midden in hun spel.
Woorden die je zo’n avond oppikt
- Guiri – zo noemen Spanjaarden toeristen (plagerig).
- Pollo asado con patatas – halve kip met friet, klassiek toeristenmenu.
- Sangría – wijn met fruit, feestelijk én zoet.
- Chupito – een shotje sterke drank, vaak aangeboden door iemand.
- Hoy hacemos de guiris – letterlijk: vandaag doen we alsof we toeristen zijn.