Het is bijna een ritueel: zodra de laatste chiringuito zijn luiken sluit, voelt het alsof de zomer echt voorbij is.
Dit weekend is het zover. Een lange, warme periode die zo snel voorbij leek te gaan.
Eén kant van mij vindt het jammer. Geen lange avonden meer op het strand, geen ontbijtjes in de ochtendzon met koffie en geroosterd brood. De dagen worden koeler, korter, de zee vraagt om kortere duiken. Toch blijft het fijn om te zwemmen, al is het maar even.
En tegelijk komt er een ander ritme. Herfst en winter zijn meer voor wandelen, voor rustige ochtenden met wolken en soms zon, voor bewegen op het strand zonder haast. Het is een andere cadans, maar eentje waar ik ook naar uitkijk.
Dit weekend is er de marathon in Pineda. Er hangt levendigheid in de lucht, alsof de zomer nog één keer afscheid neemt. Daarna keert de stilte terug, en neem ik mee wat ik de afgelopen maanden heb verzameld: warmte, beweging, en de wetenschap dat elk seizoen zijn eigen schoonheid draagt.