Soms opent een enkele zin een wereld waarvan je niet wist dat je die zocht. Alsof een onbekende stem woorden geeft aan iets wat al in jou leefde.
Ik dacht altijd dat ik niet veel wist van poëzie. Of misschien beter gezegd: dat het niets voor mij was. Te abstract, te zwaar, te moeilijk.
Tot ik begon te lezen. Eerst hier en daar een quote, iets wat voorbij kwam op Pinterest of in een boek. En ineens merkte ik: sommige zinnen blijven hangen. Sommige woorden maken iets wakker.
Ik ontdekte dat het niet ging om begrijpen met mijn hoofd, maar om voelen met mijn hart. En dat het niet uitmaakt of ik de hele context ken, als één zin binnenkomt als waarheid, dan is dat genoeg.
Ik las Rumi, Mary Oliver, Wallace Stevens, Hafiz. Namen die me vroeger misschien waren ontgaan, maar nu ineens dichtbij voelden. Soms mystiek, soms aards, soms speels, maar altijd raak.
Geen hoogdravende teksten, maar woorden die licht vangen. Of adem. Of verlangen.
“Tell me, what is it you plan to do / with your one wild and precious life?” – Mary Oliver
Die ene zin.
Hoe vaak ik hem niet opnieuw gelezen heb. Hij duikt op als ik het even niet weet. Als ik afgeleid ben van mezelf.
Hij herinnert me eraan: dit is jouw leven. Je mag het invullen op jouw manier. Wild, zacht, eerlijk, nieuwsgierig.
Poëzie is geen luxe. Geen ver-van-je-bed-literatuur.
Voor mij is het een sleutel. Een uitnodiging. Een fluistering.
Soms begin ik mijn dag met een paar zinnen uit een dichtbundel. Soms lees ik een quote op het strand, naast mijn koffie. Soms is het alleen een woord dat blijft nazingen.
Ik gebruik Pinterest niet om mooie plaatjes te verzamelen, maar om resonantie te vinden. Woorden of beelden die iets in mij aanraken.
Soms weet ik niet waarom, maar dat geeft niet. Wat resoneert, heeft z’n eigen logica. En soms vormt het de brug naar creativiteit. Naar schrijven. Naar iets wat eruit wil.
Poëzie opent geen wereld die buiten mij ligt. Ze opent de wereld die al in mij was.
En misschien is dat wel wat ik anderen ook toewens. Niet dat ze houden van gedichten, maar dat ze zinnen vinden die hen thuisbrengen. Op hun eigen manier. Op hun eigen ritme.