Ik kwam deze week aan in Sant Feliu de Guixols, met het idee: eerst even wat werken, dan genieten.
De eerste dagen gingen ook precies zo: ik werkte vanuit het huis waar ik verblijf, deed wat oefeningen in de tuin, en dat was het wel. Geen strandwandeling, geen tochtje door het dorp, wat voor mij best ongewoon is. Meestal ben ik juist snel buiten te vinden. Maar deze keer voelde het goed om even te landen.
En toen was het ineens weekend.
Zaterdag aan de Cala
Zaterdag besloot ik naar de Cala del Vigatà te gaan. Ik liep naar beneden, altijd een mooie wandeling door het groen, met uitzicht op het blauwe water dat beneden lonkt. De hele dag zwom ik daar, en lag ik heerlijk op een grote steen in de zon. Zo'n plek waar je het tijdsbesef helemaal kwijt raakt. Later thuis heb ik nog wat ideeën voor mijn website opgeschreven, en lekker een boek gelezen. Precies zo’n dag waar je energie van krijgt.
Markt, trappen, en een onverwacht warm avontuur
Voor zondag had ik een plan: lopend naar de markt in het centrum, daar vers fruit of groente kopen, teruglopen en daarna met de auto naar het strand van Sant Pol. Lunchen, stranddag, het klonk ideaal.
Maar ja, plannen…
Hoewel ik best veel wandel, had ik de laatste tijd vooral rond Pineda gelopen, waar het redelijk vlak is. Hier in Sant Feliu gaat het anders: eerst naar beneden, en daarna vooral weer omhoog. De klim terug had ik even niet helemaal ingecalculeerd, en dit keer had ik mezelf streng toegesproken: niet te veel kopen op de markt. Alles wat ik koop, moet ik zelf mee naar boven sjouwen.
De wandeling naar beneden was prachtig. Overal de mooiste doorkijkjes richting zee, zeker op de trappen het dorp in. Ik was vroeg op pad, voor negen uur al, dus de markt was nog rustig. En wat een markt in juni: de kramen vol met de mooiste meloenen, perziken, kersen… je weet haast niet waar je moet kijken.
Koffie, verleiding en een beetje discipline
Ik besloot eerst even door het centrum te slenteren. Een ontbijtje leek me wel wat, voordat ik met mijn aankopen zou moeten zeulen. Het werd een eenvoudige maar heerlijke start: café con leche, croissant en vers sinaasappelsap. Wat ik altijd zo leuk vind aan Sant Feliu: de kleine winkeltjes met woondecoratie, serviezen, schalen, mooie vazen, vaak met zee-thema’s in blauw en wit. Helemaal mijn stijl. Ik moest mezelf echt bedwingen, want mijn kasten thuis zitten al vol, en ik wil mijn geld er eigenlijk niet aan uitgeven. Misschien tóch nog een klein souvenirtje voordat ik vertrek. Of niet. We zullen zien. 😉
Na mijn ontbijt liep ik weer terug naar de markt. Ik vond een leuke korte broek van linnen, en daar ben ik altijd blij mee, want ik probeer synthetische stoffen te vermijden. Daarna toch nog fruit gehaald: een mooie meloen, een kist aardbeien, en een kistje blauwe bessen.
Terug naar boven…
Toen was het inmiddels rond één uur. Tijd om terug te lopen, met volle handen. En dat was, eerlijk is eerlijk, best even een klim. Eenmaal thuis moest ik echt even bijkomen van de wandeling. Eerst maar rustig zitten, met een schaaltje aardbeien en blauwe bessen. Precies wat ik op dat moment nodig had.
Pasta op het terras
En toen... dacht ik ineens: eigenlijk heb ik niet zo’n zin om wéér helemaal naar Sant Pol te rijden. Bovendien, op zondag wordt het daar best druk rond lunchtijd. En ik zag al wat wolken binnendrijven, het zou vast weer wat bewolkter worden in de middag, net als de afgelopen dagen.
Dus even in de koelkast gekeken. Daar lag een zielige courgette die dringend op moest, samen met champignons en andere groenten. Ik besloot er een soort ratatouille van te maken, met pasta erbij. En er bleef genoeg over voor later in de week, om bijvoorbeeld met wat gegrilde kip te combineren.
Met Spaanse muziek uit mijn nieuwe afspeellijst erbij (Pablo Alborán, Pasos de cero op repeat), stond ik groenten te snijden. En daarna: lekker op het terras in de tuin gegeten.
Tussendoor alvast dit verhaaltje geschreven voor mijn blog.
En morgen? Morgen is het tweede Pinksterdag. Een herkansing misschien, om alsnog naar Sant Pol te gaan. We zullen zien. Wordt vervolgd.