Het was tweede Pinksterdag, een vrije dag, en dus een mooi moment voor een strandwandeling. Ik besloot om lopend vanuit Sant Feliu naar Sant Pol te gaan.
In mijn vorige blogje schreef ik al dat ik eigenlijk zondag naar Sant Pol wilde gaan, maar toen had ik er geen zin meer in.
Dus nam ik me voor om het vandaag alsnog te doen.
Niet met de auto, gewoon te voet. Niet langs de baai, want dat duurt te lang, maar langs de weg.
Voor wie het niet kent: in Sant Feliu heb je naast de grote baai bij de haven ook nog een tweede baai. Platja de Sant Pol ligt iets verderop. Het heeft een heel eigen sfeer, met een breed zandstrand en oude villa’s eromheen.
Onderweg maakte ik wat foto’s. Geen vakantieplaatjes, maar juist van de kleine dingen die me opvallen, kleuren, structuren, schaduwen. Ik hou daarvan.
Aangekomen bij Sant Pol zag ik meteen dat het strand al behoorlijk vol lag. Dat hoort erbij op zo’n vrije dag, maar ik realiseerde me ook weer hoe fijn het is dat het in Pineda meestal rustiger is. Ik moet er niet aan denken om hier in de zomer te zijn als alles vol ligt.
Maar nu was het goed te doen. Ik vond een plekje onder een parasol, ging zwemmen, zat tussendoor in het zand en keek om me heen. Paddleboards, kajaks, snorkelaars, mooi om te zien.
Rond lunchtijd kreeg ik trek. Ik vond een tafeltje met uitzicht op zee en at pan con tomate, wat garnalen en mosselen.
Dat was precies goed voor dat moment.
Daarna nog een keer het water in, even zonnen, en later in de middag weer terug naar huis gelopen.
Morgen begint de gewone werkweek weer. Ik wil proberen om de komende tijd ’s morgens vroeg te gaan wandelen, of naar de Cala te lopen en daar het water in te gaan.
Een rustige start van de dag, en meteen wat beweging.
En toch vraag ik me ook bij dit blogje weer af:
is dit niet te veel als een influencer zonder diepgang?
Past het wel bij mijn verhalen? Of wordt het te veel zomaar een vakantiekiekje?
Ik weet het niet. Maar ik deel het toch.
Misschien herken je dat ook wel.