De toeristenboot is alweer langsgekomen. Rond kwart voor negen vaart hij richting Calella, elke dag hetzelfde ritme, het begin van een toeristendag. Voor mij is het ook een soort klok. Als ik ‘m zie, weet ik: dit is het moment waarop ik normaal terugloop om aan het werk te gaan. Maar vandaag blijf ik wat langer op het strand.
Ik dicteer nog wat op mijn telefoon, een verhaal, een blog misschien, tot het scherm slecht zichtbaar wordt en de telefoon warm aanvoelt. Tijd om ‘m te laten afkoelen. En mezelf ook. Ik spring het water in. Daarna wandel ik naar het strandtentje, mijn vaste plekje. Ik bestel een café con leche en een bocadillo con tortilla. Tegen de tijd dat ik mijn broodje op heb, stroomt het terras vol met mensen. Te druk om nog te dicteren. Ik pak mijn schriftje. En bestel nog een koffie.
Veel toeristen zitten al voor twaalf uur aan het bier. Sommigen zelfs aan de cocktails. Ik observeer en schrijf. In mijn derde zomer hier begin ik de mensen van het strandtentje een beetje te leren kennen. Ze antwoorden niet meer in het Engels als ik mijn bestelling netjes in het Spaans plaats.
De jongen van het strandtentje ziet me elke ochtend voorbijlopen. Laatst dronk ik nog een koffie voordat ik aan het werk ging. We maakten een praatje. Hij vroeg wat ik deed, of het niet eenzaam was, zo alleen aan het werk, altijd binnen. Ik moest lachen. “Altijd binnen?” vroeg ik terug. Hij knipoogde.
“Nee, jij niet. Jij geniet.
Jij hebt een mooi leven.”
En ja, dat is inderdaad waar.