Ik ben een perfectionist.
Niet altijd. Maar vaak wel. En dat is soms een goede eigenschap… en soms ook niet.
Natuurlijk wil je als ondernemer het beste voor je klant. Een project goed afronden, doen wat is afgesproken, of zelfs nét iets meer. Je wilt het mooi maken. Kloppend. Af.
Maar dan komt dat spanningsveld:
Het verschil tussen need-to-have en nice-to-have.
Tussen wat binnen het budget valt en wat jij zelf het liefst zou doen.
Of tussen wat jij belangrijk vindt, en wat de klant niet eens ziet.
Soms heeft een klant een beperkt budget. Dan is er simpelweg geen ruimte voor extra’s. Geen tijd om het nóg mooier te maken. Of dingen mee te nemen die niet zijn afgesproken.
En tóch hoor ik dan een stemmetje in mijn hoofd: “Ja maar… het kan beter.”
En dan moet ik oppassen.
Niet te ver gaan. Niet alles geven. Niet over mijn grens heen stappen.
Want ja, natuurlijk mag je de klant eens iets extra’s geven. Een kleine bonus. Een verrassing.
Maar niet altijd. Want het schept verwachtingen. Voor de volgende keer. Of voor anderen.
Hetzelfde speelt ook privé.
Ik ben in mijn huis net zo’n perfectionist. Dingen moeten kloppen. Op mijn manier.
Details die andere mensen niet eens opmerken, zie ik direct.
De klusjesman die voor mij en mijn familielid werkt, lacht er soms om.
Bij haar maakt het niet uit als er een gaatje blijft zitten in de badkamerwand.
Bij mij zie ik het meteen als de deurknoppen op het kastje een paar millimeter scheef zitten.
En dan blijf ik het zien. En mezelf eraan ergeren.
Hij is altijd respectvol, maar ik zie hem soms met z’n ogen rollen.
En ik kan er ook wel om lachen, hoor. Maar toch: het zit erin.
Momenteel zit ik in een heerlijke flow. Ik schrijf. Veel.
Voor mijn nieuwe blog, voor mijn website, voor mezelf.
De inhoud stroomt. De woorden komen vanzelf.
Maar het ontwerp? Dat weet ik nog niet.
Het moet wel in lijn zijn met Webteam4U, maar zachter. Vrouwelijker. Meer van mij.
En hoe dat er precies uit moet zien, weet ik nog niet.
Ik wil zoveel. En ik weet niet hoe lang ik daarmee bezig ga zijn.
Maar één ding weet ik wel: als ik wacht tot het perfect is, komt het nooit af.
En dat is grappig, want dit is precies wat ik mijn klanten ook vaak zeg. “Begin gewoon. Laat het groeien. Je kunt het altijd bijschaven.”
Maar dat advies aan mezelf geven?
Dat is soms een ander verhaal.
Dus hier is mijn blog. Niet perfect. Maar wel echt.
En dat is misschien al genoeg.