Gisteren aangekomen in San Feliu de Guíxols.
De middagzon, de warmte van het huis.
Even bijpraten met de eigenaars, die inmiddels als een soort vrienden voelen. We hebben samen gegeten, gekletst. Fijn.
Vanmorgen heb ik ze naar de bus gebracht, richting luchthaven.
En daarna: terug naar het huis, de rust.
Ik had mijn grote scherm meegenomen, dus meteen geïnstalleerd en aan het werk gegaan.
Vandaag stond in het teken van van-alles-en-nog-wat:
een website online zetten voor een klant,
een nieuwsbrief uit MailChimp overzetten naar Joomla,
een formulier dat niet goed werkt…
Van die kleine dingen die toch tijd vragen.
De schuifpui stond open,
de tuin lag stil in het licht.
Ik zat midden in de workflow,
en toch ineens: ik moet iets eten.
Broodje in de zon.
Buiten dus.
In de stilte.
In de verte de Pyreneeën.
De vogels fluiten, de lucht ruikt naar groen.
Geen verkeer, geen stemmen, geen haast.
Alleen maar rust.
Thuis, in Pineda, is het ook rustig hoor,
maar daar hoor je nog mensen, buren, een straat.
Hier ben ik bijna op een berg.
Dichter bij de natuur.
Morgen werk ik verder aan mijn eigen website.
Achter de computer, een volle dag.
Maar zondag… is hier markt.
Misschien combineren met een wandeling naar San Pol, het mooie strandje verderop.
We zien wel. Genoeg ideeën.
Vandaag was dit even een pauze.
Een klein momentje.
Een klein blogje.
Even landen.