Begin juni.
Ik ga even weg.
Tweeënhalve week om precies te zijn.
Niet echt vakantie.
Maar wel even eruit.
Een ander huis, een andere plek, een ander ritme.
Ik ga weer huis- en kattenpassen in Sant Feliu de Guíxols.
Een prachtig stadje aan zee, met die halve baai die zo mooi licht vangt.
Ik ben er vaker geweest, het voelt vertrouwd.
Een Nederlands-Chileens stel, die ik een paar jaar geleden ontmoette, vroeg me of ik weer wilde komen.
En ja, dat wilde ik.
Tussen het werk door ben ik alvast wat spullen aan het verzamelen.
Niet zozeer kleding, dat komt wel goed.
Sportkleding, ja.
En ergens ligt nog een badpak dat ik al een tijdje niet heb gezien.
Wat voor mij het belangrijkst is: mijn werkspullen.
Mijn laptop natuurlijk.
Maar ook mijn grote scherm, toetsenbord, muis, en álle juiste kabels.
Zodat ik niet halverwege terug hoef naar Pineda om iets te zoeken. Gelukkig ga ik met de auto, dus ik kan best veel meenemen.
Ik denk ook aan mijn yogamat. Ze hebben daar een mooie tuin.
’s Morgens, vroeg, bij de kapel Ermita de Sant Elm of gewoon in het gras, wil ik yoga-oefeningen doen.
Mijn schriftje gaat mee.
Mijn tekenboek ook.
En sinds kort schrijf ik graag met een vulpen , dus ook mijn inkt.
Het zwembad is dit keer buiten gebruik, er zat een lek.
Jammer, maar geen ramp.
Misschien ga ik naar het kleine strandje bij Cala del Vigatà, bereikbaar via een smal paadje.
In de winter kwam ik er vaak, maar het water ingaan was toen geen optie, te veel golven, en alleen maar stenen bij de kust.
Nu is het juni.
In de zomer is het anders. Rustiger. Toegankelijker.
Misschien waag ik het er deze keer op.
Wat ik wél een beetje ga missen, is dit plekje hier.
Het strand waar ik nu zit.
De zee die elke ochtend anders is.
De ruimte om te lopen, eindeloos als je wilt.
In Sant Feliu kun je ook langs de boulevard wandelen, maar het is korter.
En vanaf hun huis, dat vlakbij de kapel ligt , moet je naar beneden.
En weer omhoog.
Toch is het fijn om er even te zijn.
Even los van mijn vaste ritme.
Even de dagen laten ontstaan zoals ze komen.
Misschien maak ik uitstapjes, misschien blijf ik gewoon daar.
Ik vraag ChatGPT straks nog wel om tips voor wandelingen in de buurt.
Voor nu is het goed.
De zon, de zee, en de voorpret van een ander uitzicht.