De zee heeft elke dag een ander gezicht. Zeker hier aan de kust van Pineda, waar het strand zich uitstrekt van Calella tot Malgrat de Mar. Het is geen wit poederzandstrand zoals je op ansichtkaarten ziet, maar een mengsel van zand en kleine steentjes. Afhankelijk van het seizoen, de wind en het getij kan het er glad of juist ruw aanvoelen.
Als je sportief bent en een wandeling langs het water maakt, voel je het echt in je benen, het strand loopt af, en dat maakt het zwaar maar ook heerlijk om te doen.
Langs het strand ligt gelukkig ook een mooi pad, waar je comfortabeler kunt wandelen. Vooral 's ochtends is het hier op zijn mooist. Dan ligt de zee als een spiegel voor je, met een zachte deining en bijna geen wind. Pas tegen de middag komt vaak een briesje opzetten, en in de winter zijn er dagen met echte golfslag. Dat kan spannend zijn, soms zelfs zó heftig dat je bij het uit het water komen het gevoel hebt alsof je als een walvis op het droge wordt gesmeten. Niet elegant, maar wel een herinnering waar je later om kunt lachen.
Wat ik bijzonder vind aan dit strand is dat je hier weinig schelpen vindt. Af en toe zie je mensen, vooral vrouwen, langs het water speuren, op zoek naar die ene mooie vondst. Zelf kijk ik niet bewust, maar soms... ligt er ineens een stukje zeeglas. Glad, doorzichtig, afgerond door de tijd en de zee. Witte, groene of blauwe stukjes, ik noem ze mijn pareltjes. Niet elke dag, niet vaak. Maar als ik er een zie, neem ik het mee. Een tastbaar stukje zee.
Als ik een stukje zeeglas vind, voelt het alsof de zee iets voor me achterlaat.
Thuis heb ik inmiddels een klein verzamelingetje. Ik zie op Pinterest vaak creatieve ideeën voorbij komen: kaartjes maken met zeeglas, of ze combineren met een illustratie of lijntekening. Voor nu bewaar ik ze gewoon, in een potje op mijn plank. Als kleine herinneringen aan mijn ochtendwandelingen. Aan het kijken in plaats van haasten. En aan het strand dat me elke dag opnieuw iets nieuws geeft.