Vroeger was rust gewoon rust.
Je ging op vakantie en was er even niet. Geen laptop mee, geen telefoon die constant pingde, geen inbox die om aandacht vroeg.
En als je al bereikbaar was, dan moest je naar een internetcafé. Vaak ergens in een achterafstraatje, met een ventilator aan het plafond en een trage verbinding.
Ik weet nog dat we vroeger vaak gingen duiken.
En dan zat je op zo’n liveaboard, een duikboot waar je meerdere dagen aan boord leeft.
Je sliep daar, at daar, dook vanaf daar.
En in het begin was er helemaal geen internet. Geen bereik. Je zat op zee.
En dat was normaal.
Later kwam er wel wifi.
Maar dat was dan duur.
Of traag.
Of je moest een aparte bundel kopen.
En eigenlijk deed je het dan gewoon niet.
Je was er gewoon even helemaal uit.
Als ik daaraan terugdenk, voel ik het weer: die mentale ruimte.
Dat je even nergens aan hoeft te denken.
Dat niemand iets van je verwacht.
Dat je niet denkt: “Ik moet dit nog even beantwoorden.”
En dat je ook niet per ongeluk een mail opent waardoor je weer ‘aan’ gaat.
Tegenwoordig is dat anders.
We zijn altijd bereikbaar.
Zelfs als we niks met werk doen, gebruiken we toch onze telefoon:
voor foto’s, routebeschrijvingen, appjes, restaurantreviews, noem maar op.
Even echt weg van alles, dat is bijna een luxe geworden.
Laatst appte ik nog naar een vriendin:
“Soms gewoon helemaal weg van alle digitale gedoe. Al lukt dat nu niet, omdat ik nu in de flow zit, maar het voelt wel ontspannend en goed.”
En dat is het ook.
Soms is digitale rust niet het volledig uitschakelen van alles.
Maar juist bewust omgaan met wat je wél doet.
Bijvoorbeeld:
- Telefoon op vliegtuigstand zetten, ook al blijf je thuis
- Schermtijd beperken op dagen dat je niet hoeft te werken
- Alleen ‘s ochtends en ‘s avonds even checken
- Jezelf toestemming geven om niet te reageren
Het hoeft niet perfect.
Het gaat erom dat je af en toe je hoofd leegmaakt.
Dat je loskomt van al die prikkels die je op een normale dag niet eens meer merkt.
Dat je jezelf weer even hoort denken.
En ja, ik weet het, dat lukt de ene keer beter dan de andere.
Soms zit je in een flow en dan is digitaal juist fijn.
En soms wil je alleen maar even ademhalen. Echt even stil.
Ik denk nog wel eens aan die liveaboards.
De zee. Geen bereik.
Alleen maar het ritme van de dag.
Duiken. Eten. Slapen.
En niemand die iets van je wil.
Misschien moet ik dat gevoel weer eens opzoeken.