Heb je ooit iets gezien dat zoveel rust en verwondering tegelijk in zich draagt als de zon?
Elke ochtend schuift ze omhoog, uit het niets, als een rode bloem die zich opent boven de zee.
En elke avond glijdt ze weer terug, kalm en zeker, alsof het allemaal vanzelf gaat.
Alsof ze niet voor ons opkomt, maar toch precies op tijd verschijnt.
Ik zat op het strand met een boek van Mary Oliver.
De zon hing nog laag, het strand was leeg, het geluid van de golven op de achtergrond.
En toen las ik deze regel:
“have you ever felt for anything
such wild love—”
Ze heeft het over de zon. Maar ook over ons.
Over of we nog geraakt worden, écht geraakt.
Of we ons nog laten vullen door iets wat niets van ons vraagt,
behalve aandacht.
Ze vraagt:
“do you think there is anywhere, in any language,
a word billowing enough
for the pleasure”
En ik dacht: misschien niet. Misschien is dat precies wat de zon ons leert.
Dat sommige dingen niet te benoemen zijn.
Niet te bezitten.
Alleen te ontvangen.
We leven in een wereld waarin we zoveel willen. Meer, beter, sneller.
Maar ondertussen schuift het grootste wonder elke dag langs ons raam.
Zonder eisen. Zonder haast.
Zonder zich af te vragen of we het wel verdienen.
Misschien hoeven we niet altijd te begrijpen of te benoemen wat we voelen.
Misschien is het genoeg om te gaan zitten, te kijken, te ademen.
En onszelf te herinneren aan wat er al is.
Zoals de zon.
Elke ochtend opnieuw.
Voor wie het wil zien.
“The Sun” – Mary Oliver
Uit de bundel Devotions