Soms lijkt het alsof apparaten ineens “op” zijn. Niet echt kapot, maar wel genoeg om je geduld langzaam op te eten.
Soms houden apparaten er gewoon mee op.
Niet kapot.
Niet echt.
Ze doen… iets.
Blijven laden. Reageren half. Doen nét genoeg om je te laten twijfelen aan jezelf.
Je probeert logisch te blijven.
Nog een keer opnieuw opstarten.
Instellingen checken.
Handleidingen.
Knoppen. Menu’s. Nog meer knoppen.
En ondertussen groeit de frustratie.
Het vreemde is: het ligt zelden aan één ding.
Niet aan jou.
Niet eens echt aan het apparaat.
Maar aan het feit dat alles tegenwoordig met alles verbonden is.
Software, updates, apps, servers op afstand.
Zichtbaar ingewikkeld, onzichtbaar kwetsbaar.
En dan gebeurt er iets anders.
Je bent er klaar mee.
Je zet het uit.
Stekker eruit.
Letterlijk en figuurlijk.
Je laat het liggen.
Een paar uur.
Een dag.
Soms langer.
En wanneer je het weer aanzet, werkt het ineens gewoon weer.
Alsof het apparaat zelf ook even rust nodig had.
Geen input. Geen prikkels. Geen verwachtingen.
Het is bijna ironisch dat in een wereld die steeds slimmer en complexer wordt, de oplossing zo oud is als elektriciteit zelf: alles uit, even niets, en later opnieuw beginnen.
Misschien geldt dat niet alleen voor apparaten.