Vandaag at ik weer even iets lekkers buiten de deur.
Gewoon omdat ik er zin in had.
Geen bijzondere reden, geen gezelschap, geen afspraak.
Gewoon, ik.
Een tafeltje aan zee, een glas witte wijn en een bord met zalmtartaar op een bedje van avocado, met mango, geroosterd brood en een paar zwarte sesamzaadjes als finishing touch.
En een glimlach.
De laatste tijd probeer ik dat meer te doen.
Niet alleen op vakantie, maar ook tussendoor.
Na een groot project. Of als ik een paar dagen flink heb doorgewerkt.
Dan trakteer ik mezelf.
Niet met iets groots, maar met iets kleins dat voelt als groots.
Ik ken mensen die dat niet zouden doen.
Een vriendin zei ooit: “Ik zou nooit in m’n eentje op een terras gaan zitten. Zelfs niet voor een kop koffie.”
En ik snap dat.
Er hangt nog altijd een soort onzichtbare verwachting om heen te gaan ‘met iemand’.
Alsof je anders sneu bent. Alsof het saai is. Alsof je geen leven hebt.
Maar ik zie dat anders.
Ik zie het als een cadeautje aan mezelf.
Een moment zonder afleiding, zonder rekening houden met een ander.
Gewoon even in het nu zijn.
Kijken naar mensen.
Schriftje erbij. Wat mijmeren. Misschien een zinnetje opschrijven.
Of juist even helemaal níét nadenken.
En eerlijk?
Als ik alleen had gewacht op gezelschap, had ik heel wat mooie momenten gemist.
Want ik heb de afgelopen jaren best vaak alleen gereisd.
Soms uit keuze, soms omdat het niet anders kon.
En als ik dat niet had gedaan, geen steden bezocht, geen stranddagen gepakt, geen zalmtartaartjes gegeten met uitzicht op zee, dan had ik mezelf tekortgedaan.
Ik heb geleerd:
Je hoeft niet te wachten tot iemand je mee uit vraagt.
Of tot je werk klaar is.
Of tot het weekend is.
Je hoeft eigenlijk nergens op te wachten.
Als jij voelt: ik wil even genieten, dan ben jij de enige die daar iets voor hoeft te regelen.
Een tafeltje. Een glas. Een glimlach.
Meer heb je niet nodig.