Ik dacht dat ik een redelijke conditie had.
Maar nadat ik vanmorgen puffend boven bij het huis in Sant Feliu aankwam… weet ik het niet meer zo zeker.
Vanaf de baai loopt het alleen maar omhoog.
Geen vlak stuk. Geen adempauze.
Ik heb ze geteld.
236 treden.
Met rugzak.
Met handdoek.
Met schriftje.
En met een 2 liter fles water die ik net had gekocht.
Misschien komt het omdat ik de afgelopen anderhalf jaar eigenlijk amper in heuvelachtig gebied heb gelopen.
Op één uitzondering na: die ene wandeldag met de groep.
Ik loop wel, hoor.
Tussen de 35 en 50 kilometer per week.
Maar dan vlak.
Altijd vlak.
De laatste keer dat ik echt moest klimmen en klauteren, was tijdens die driedaagse wandeltocht met mijn nicht.
Tussen kerst en oud & nieuw.
Over de Camí de Ronda.
Twintig kilometer per dag, met rugzak. Van Sant Feliu naar Begur.
Langs de kust.
Wat een prachtige route was dat.
Ik weet het ook wel: je moet het opbouwen.
Een paar jaar geleden, in Relleu, in het binnenland bij Benidorm , vond ik het in het begin ook pittig.
Daar was helemaal niks vlak. Zelfs het dorp niet.
Maar aan het einde van die paar maanden liep ik moeiteloos omhoog.
Is het de leeftijd?
Misschien.
Ik merk het ook bij oefeningen:
als ik even niks doe, kost het weer meer moeite om op hetzelfde niveau te komen.
Of is het de warmte?
Tegen de tijd dat ik vanmorgen omhoog liep, was het al 23 graden.
Hoe dan ook,
ik besluit voor mezelf dat ik vaker mag gaan lopen met wat niveauverschil.
Niet in de hoogzomer,
maar misschien weer in het najaar.
Zoals vroeger. Te voet naar Blanes.
Of zelfs richting Lloret de Mar.
Wie weet tel ik dan de treden niet eens meer.