In mijn vorige blog schreef ik over storytelling als een manier om je boodschap menselijker te maken. Maar misschien bleef het nog wat abstract. Want hoe ziet storytelling er nou echt uit, in het dagelijks leven van een ondernemer?
Daarom een concreet voorbeeld. Geen theorie. Gewoon een plek, een persoon, een moment.
Aan de Gironde, in een klein dorp, ligt Chez Sam et Nana. Het is geen restaurant. Geen klassiek theehuis. Het is een plek waar tijd een ander tempo lijkt te hebben.
De eigenaresse heet Samantha — Sam voor de meesten. Nana was haar grootmoeder. De naam alleen al vertelt iets, zonder uitleg.
Sam bakt zelf. Clafoutis, taarten, koekjes. Ze maakt jams, kookt soepen, maakt quiches met groenten uit haar eigen moestuin en kruiden uit de tuin achter het huis. Alles wat er geserveerd wordt, is eenvoudig, huisgemaakt en met aandacht bereid.
Online vindt Sam het lastig.
“Wat moet ik nou delen?” zegt ze.
“Ik doe gewoon wat ik altijd doe.”
En precies daar begint storytelling.
Niet bij uitleggen wat je verkoopt.
Niet bij beschrijven hoe ambachtelijk alles is.
Maar bij een moment.
Bijvoorbeeld een ochtend waarop het nog stil is.
Sam opent de deur terwijl de rivier er rustig bij ligt. Er hangt mist boven het water. In de keuken staat al iets in de oven.
Ze plukt wat kruiden uit de tuin, zet koffie, proeft even van een pot jam die gisteren is gemaakt.
Misschien schrijft ze later iets als:
Vanmorgen was het stil toen ik de oven aanzette.
De clafoutis staat te garen, de jam is nog warm.
In de tuin ruikt het naar tijm.
Soms is dit genoeg.
Dat is het hele verhaal.
Geen menu.
Geen aankondiging.
Geen uitleg.
En toch vertelt het alles.
Je ziet de plek.
Je voelt het ritme.
Je begrijpt waarom mensen hier blijven zitten.
Dat is storytelling.
Niet omdat het slim is, maar omdat het echt is.
Mensen onthouden niet welke soep er vandaag op het bord staat. Ze onthouden het beeld. De geur van warm gebak. De stilte van de ochtend. De aandacht waarmee alles wordt gemaakt.
En als ze later langs de Gironde rijden en het bord Chez Sam et Nana zien, herkennen ze dat gevoel.
Storytelling is geen techniek. Het is aandacht. Aandacht voor wat je maakt, hoe je leeft, en de kleine momenten die vanzelf ontstaan.
Of je nu een plek runt zoals Sam, yogales geeft, of mensen begeleidt — je verhaal begint niet bij wat je aanbiedt.
Het begint bij wat iemand ervaart, nog voordat er iets gezegd is.